Մենք պարտքով ենք ապրում, եւ բերքով ենք վճարում դրա դիմաց (Լուսանկարներ)

ԷկոԼուր

Մեղրիի մոտակա համայնքներում այգիները ջրում են Ագարակի պղնձամոլիբդենային կոմբինատի թափոններով: «Արաքսի ջուրը գալիս է, ջրում ենք, վերջում կամ մոլիբդենի աստատկա ա, կամ մոլիբդենի ավազ ա սպիտակ, չգիտենք` ինչ նյութ ա:  Մոլիբդենի բասեին կա էնտեղ: Էնտեղից ջուրը լցվում է Արաքսը: Դա էլ իբր թե պահեստավորում են, որ հետագայում հանքը փակվի, զտեն նորից, իսկ էն ջուրը գնում է, թափվում է Արաքսը: Էդ ջուրը` ոռոգման ջուր, տալիս են մեզ»,- ասում է Շվանիձորի բնակիչ Ռաֆիկ Հայրապետյանը:

Շվանիձորի բնակչուհի Հասմիկ Վանեսյան. «Մենք էս փոքր այգուց մի տոննա նուռ էինք հավաքում, հիմա 200 կիլո նուռ չեմ հավաքում էստեղից: Որ ջուր չի տալիս, չորանում է»:

Գյուղի ընտրությունը մեծ չէ: Կամ օգտվիր աղբյուրների սահմանափակ քանակությամբ ջրից, կամ ոռոգիր արդյունաբերական թափոններով: Ագարակի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը մտադիր է լուծել թափոնների խնդիրը, պարզարան է կառուցում: Բայց թե ինչ է լինելու իրականում, հայտնի չէ: Չի եղել որեւէ այլընտրանք եւ այդ նախագծի անկախ քննարկում: Մեղրիի քաղաքապետ Սերգեյ Հայրապետյան. «Մեղրին Ագարակի պոչամբարի թափոններից ջրի տեսքով, որ կեղտոտում է ավազանը, էդպիսի խնդիր չունի:  Այդ խնդիրն Ագարակն ունի: Հիմա արդեն դա չի լինի, որովհետեւ պարզարանը ստեղծելուց հետո Արաքս գետ չի թափվի: Էն մարդիկ, էն գյուղացիները խնդիր ունեն, ովքեր Արաքս գետից պոմպերով իրենց հողերը ոռոգում են»:

Մարդիկ պարտքով են ապրում: «Ներկա մոմենտում 100 հազար պարտք ունենք մենք: Ինչով տամ, խաղողին նայի, չորացած է, բան չկա վրան, նուռն էլ չորացել է»,- ասում է Հասմիկ Վանեսյանը:

Մեղրիի նախկին քաղաքապետ Միշա Հովհաննիսյան. «Ճիշտն ասած, բոլոր բողոքները չի, որ ճիշտ է, տեղին է: Էսօր մեր բնակիչները մի քիչ էլ ծուլացել են աշխատանքի մեջ: …Ուղիղ 12 տարի է, կառավարությունը մասնավոր պոմպակայաններին գումարը մուծում է, բայց մարդիկ կան, իրենց հղամասերը չորացել են, խողովակները կտրտել, վաճառել են…Գիտեն, որ էսօր աշխատանք չկա, հողդ մշակի, ապրի: …Էդ սննդամթերք եւ այլն, ինչ-որ գնում են, Երեւանից բերում են այստեղ, որ վաճառեն, ապրեն, լավ կլինի, պահեստներ լինի այստեղ, բերած ապրանքների մի մասը պահեն, որ մեղրեցին գնի: Պատկերացնում եք, 800 կիլոմեր է դառնում, 400 գնալ, 400 գալ, ինչքան ծախս է անում, որ ասենք կանֆետ, պեսոկ, մակարոն բերի, այստեղ վաճառի: Ի՞նչ գնով պիտի վաճառի: Քաղաքի գների հետ համեմատում ես, Մեղրիում ահագին թանկ է: Եթե ներմուծող ապրանքների մի մասը մնա Մեղրիում, Մեղրիի, տարածքն էլ կօգտվի, Քաջարանն էլ»:

«Արեւիկ» ազգային պարկի տնօրեն Սուրեն Հովհաննիսյան. «Մոտ 4-5 հազար մետր ես հող ունեմ, իմ հողը որ տենաք, կզարմանաք, ուղիղ տեղ չի, սարերի վրա, բայց գիշերվա 12-1-ը լինի, ես իմ այգին ջրում եմ, որ առավոտը ես գնամ հիմնարկ: Բայց չարչարվում եմ ինչի համար, ինձ համար, իմ երեխու համար, որ չգնամ խնդրեմ: Շատ մարդ կա,  չի ուզում անի, չեն էլ ուզում վաճառեն: Մեղրիի հողերը, որ նայում եմ, ափսոսում  եմ: Լավ հող է, 5-10  տարի, որ չմշակեցիր, վեր է ածվելու անապատի, կիսաանապատի»:

Օգոստոս 24, 2012 at 12:21