ՍԵՎԱՆԻ ԱՓԻ ՕԲՅԵԿՏՆԵՐՆ ՈՒ ՕԲՅԵԿՏԱՏԵՐԵՐ ՉԻՆՈՎՆԻԿՆԵՐԸ ԱՆԳԱՄ ՊԵՏԱԿԱՆ ՎՃԱՐՈՒՄՆԵՐԻՑ ԵՆ ԽՈՒՍԱՓՈՒՄ

ՍԵՎԱՆԻ ԱՓԻ ՕԲՅԵԿՏՆԵՐՆ ՈՒ ՕԲՅԵԿՏԱՏԵՐԵՐ ՉԻՆՈՎՆԻԿՆԵՐԸ ԱՆԳԱՄ ՊԵՏԱԿԱՆ ՎՃԱՐՈՒՄՆԵՐԻՑ ԵՆ ԽՈՒՍԱՓՈՒՄ

Թագուհի Թովմասյան, Չորրորդ Իշխանություն

Ինչպես հայտնի է, Հայաստանում իրեն քիչ թե շատ հարուստ եւ ազդեցիկ մարդ համարող յուրաքանչյուր ոք ձգտում է սեփական լողափ ունենալ Սեւանա լճի ափին: Եվ ամենեւին էլ կարեւոր չէ, թե ինչ ճանապարհով ձեռք կբերվի այն. կարեւորը ափ ունենալն է:

Ահա այս մտածողության ու գործադիր մարմնի կողմից տարիներ շարունակ ցուցաբերված ամենաթողության արդյունքում այսօր մենք ունենք անճոռնի շինություններով հարստացած լճափ, որի մակարդակի բարձրացումը օրեցօր ավելի լուրջ խնդիրներ է ստեղծում շրջակա միջավայրի համար: Սակայն հայրենի պետական պաշտոնյաների մեծ մասին հետաքրքրում է ոչ թե շրջակա միջավայրը, այլ իրենց սեփականության հետագա ճակատագիրը: Բազմաթիվ սեփականատերեր տարբեր ուղիներ են որոնում` լճի մակարդակի բարձրացման հետեւանքով առաջացած խնդիրներից օգուտով դուրս գալու համար: Բայց այսօրվա մեր թեման մի փոքր այլ է:

Այժմ մեր ձեռքի տակ կա մի փաստաթուղթ, որի ուսումնասիրությունից պարզեցինք, որ կան շատ պաշտոնյաներ, որոնք Սեւանի ափին իրենց կամ իրենց հարազատների անուններով տարբեր չափերի տարածքներ են սեփականաշնորհել` շատ հաճախ կասկածելի պայմաններում, այժմ էլ զլանում են անգամ կատարել դրանց համար նախատեսված պետական վճարումները:

Իսկ ովքե՞ր են Սեւանա լճի ափին ապօրինի կառույցներ սարքել ու սեփականաշնորհել դրանք: Թեեւ շատերը գիտեն այս հարցի պատասխանը, բայց մենք կթվարկենք մի քանի ակնառու օրինակներ, որից հետո միանգամայն հասկանալի կդառնա Սեւանա լճի շուրջ սկսված այս աղմուկը՝ թե մարդիկ սեփականություն ունեն, պետք է փոխհատուցում տրվի եւ այլն: Օրինակ, Հայաստանի ամենաերիտասարդ թոշակառու Ռոբերտ Քոչարյանին է պատկանում Ծովագյուղ-Ճամբարակ հատվածում գտնվող «Կապուտաչյա Սեւան» հանգստի գոտին: Այս օբյեկտը կառուցված է սահմանված նիշից ցածր եւ ապօրինի: Պայմանագիր չունի: Ընդ որում, կառուցված է որպես հիմնական շինություն: Նույն Քոչարյանի իշխանության օրոք նրա` Ազգային անվտանգության հարցերով խորհրդական Գառնիկ Իսաղուլյանը, որը այսօր էլ Սերժ Սարգսյանի ներկայացուցիչն է Ազգային ժողովում, Սեւանի ափին առանձնատուն կառուցելու հնարավորություն է ձեռք բերել: Նա 2007-ի նոյեմբերի 10-ին Սեւանի ափին 0,2 հա տարածք է վերցրել, որի համար տարեկան պետք է 30 հազար դրամ վճարի: Սակայն Իսաղուլյանը 2006-08 թվականներին ընդամենը 54 հազար դրամ է վճարել:

Սեւանի ափին տարածք ունեն նաեւ ՀՀ պաշտպանության նախկին նախարար, նախագահի գլխավոր ռազմական տեսուչ Միքայել Հարությունյանը եւ իր որդին` Արսեն Հարությունյանը: Հայր ու որդի Հարությունյանները 2005-ի նույն օրն են տիրացել 1 եւ 0,5 հա տարածքների: Այդ տարիներին Միքայել Հարությունյանը ՀՀ ՊՆ-ում դեռեւս բարձրաստիճան զինվորական էր, իսկ ՀՀ Սահմանադրությամբ արգելված է չինովնիկներին զբաղվել ձեռնարկատիրական գործունեությամբ: Իսկ թե ինչ միջոցներով են Հարությունյանները ձեռք բերել լճափը՝ միայն կարելի է ենթադրել:

Ինչեւէ, ԱԺ պատգամավորներ էլ կան, որոնք Սեւանի ափին սեփական լողափ ունեն. Ռուբեն Հայրապետյանը` Նեմեց Ռուբոն, Լեւոն Սարգսյանը` Ալրաղացի Լյովիկը, Հրանտ Մադաթյանը` Ծովագյուղից, Սեյրան Սարոյանը` հոր անունով եւ այսպես շարունակ: Մեզ մոտ եղած փաստաթղթի մեջ բազմաթիվ անծանոթ անուններ եւ մի շարք կանանց անուն-ազգանուններ էլ կան: Հավանաբար սրանք այն դեպքերն են, որոնք նկարագրում էր ՀՀ գլխավոր դատախազ Աղվան Հովսեփյանը. մարդիկ իրենց ունեցվածքը գրանցել են զոքանչի կամ քեռու մարդու անունով: Օրինակ. Շողերինա Մկրտչյան, Սոֆյա Գոմցյան, Էթերի Բարսեղյան... սրանք կոնկրետ չինովնիկների ու պատգամավորների կանայք են, որոնց անունները չենք հրապարակում` նրանց վերջնականապես չխայտառակելու համար: Եզակի կանանցից Նազիկ Ամիրյանն է, որը ուղղակի կապ է ունեցել Սեւանի հետ` ՀՀ բնապահպանության նախարարությունում աշխատած տարիներին: Գեներալ Մանվել Գրիգորյանի կինը՝ Նազիկ Ամիրյանն էլ Սեւանի ափին 0,3 հա տարածքը ձեռք է բերել 2007-ի դեկտեմբերին. թե ինչ գումարներով կամ ինչ պայմաններում՝ անհայտ է: Փաստ է, որ այս տարածքի համար նա պետությանը պարտավոր է վճարել տարեկան 123 հազար դրամ, սակայն 2006-08 թվականներին ընդամենը 71 հազար 750 դրամ է վճարել:

Բայց սա դեռ ամբողջը չէ: Պարզվում է` մեր բերդերի պետերին եւս հրապուրել է Սեւանը: Նուբարաշեն ՔԿՀ-ի արդեն նախկին պետ Արսեն Աֆրիկյանը իր գործունեության ընթացքում հասցրել է տարածք ձեռք բերել նաեւ Սեւանի ափին: Նա, լինելով նաեւ խոշոր գործարար, ի տարբերություն նախորդների, պետության գումարները բարեխղճորեն վճարել է:

Մի խոսքով, երբ ՀՀ կառավարությունը խոսում է փոխհատուցումների մասին, հենց այս կարգավիճակի մարդկանց նկատի ունի, քանի որ նրանց համար է տարիներ առաջ փոխել կառուցապատման թույլտվության անհրաժեշտ նիշը: Այսինքն, կառավարությունը հարմարվել է մի քանի չինովնիկների ծրագրերին, որից հետո կրկին շինթույլտվության նիշը բարձրացվեց: Սա արվեց, որպեսզի բոլոր ապօրինությունները օրինականացվեն (թեեւ բոլոր շինություններն էլ առավելագույնը մինչեւ 99 տարի ժամկետով են հատկացվել): Իսկ այն մարդիկ, որոնք «պետական դաբրոյով» չեն գործել, մնացել են «օդում կախված վիճակում»: Նրանց շինությունները եւս ջրասույզ են լինում եւ անհայտ է, թե ինչ փոխհատուցում կստանան կամ կստանա՞ն արդյոք, թե՞ ոչ: Այսօր միայն մի բան է հայտնի. կա պետական որոշում, որ բոլոր օրինական շինությունների համար պետությունը փոխհատուցում կտրամադրի սեփականատերերին, իսկ ապօրինի կառույցներ ունեցողները իրենք պետք է տեսնեն իրենց գլխի ճարը եւ քանդեն կառուցված շինությունը: Այս իրավիճակը ժողովրդական խոսքն ավելի ճշգրիտ է բնորոշում. «տիրովին տերն է տարել, անտերին գելն է կերել»:

Սեպտեմբեր 03, 2010


Առնչվող նյութեր


Կատեգորիա

ավելին
պակաս

Մարզեր